Hena brenda gjoksit

Përfund

Mbasdite shiu shurdhoi qytetin

Fëmijët ranë në koma

            (dhe kjo ndoshta ishte zgjidhja më e mirë)

Pastaj rrufetë.

Rashë në burgun e këtij gjumi

                        i torturuar e i friksuar

nga dritat e befta dhe pasiguria

            e pashpjegueshme e vendimeve

të marra nga të tjerët në ndërgjegjien time

Por gjithçka e ka një fund

Dhe çdo njeri një fillim

                        të ri

Cdo njeri është i aftë për të harruar

Dhe kjo është një mrekulli

            Më e madhe se shpresa.

Përfund

Shumë njerëz dhunohen me një kothere bukë

E floriri shkëlqen mbi gjoksin e saj

E asaj që kryen funksionin e dorëmbajtësit

Për të dënuarit që ende hezitojnë

Por të gjithë e dinë

shtëpinë në fund të kësaj rruge

Ku ndahet njeriu nga njerëzia

Në një përzgjedhje farnash e lulesh majëholla

Në një ditë portokalle, plot gjak e pasion.

Një kothere bukë e ndan vuajtjen

Prej shkëlqimit të floririt mbi gjoksin e saj.

Në qytetin e çelikut

Mirësevjen në qytetin e çelikut

Do re mi fabrika

Sol la situatat

                        e njerëzve

Me gjysëm jete në pranverë

e gjysëm vdekje në dimër

Me autobuza të hutuar

të shtyrë nga kurioziteti ynë

                        për lëvizjen.

Bashkarisht, barbarisht

Gratë lajnë ndjenjat

            një herë në javë

E na mbajnë pastër

Pa dëshiruar asgjë të re

Mirësevjen në qytetin e çelikut.

Kromi shkëlqen diku tjetër.

Floriri mbahet i mbyllur.

e kauçuku bashkon kontinentet.

Autobuzët ngrenë pluhur

            deri në dritare

e nuk shihet fare

sakati që marros

            gratë me hipertension

“Je me fat o shoku jonë”

Vonon por nuk harron.

Prapë se prapë vonon.

Koha në qytetin e çelikut.

Nga libri i dhimbjeve dhe i kurave pa shërim

Nënë, jam i vrazhdë

Me kokën e ulur, me kokën në grazhdë.

Kam krahë, por s’janë veç gurë mbi shpinë

I vogël, i vonë, i bardhë si thinjë

Në kopshtin e syve ka mbirë bar i keq

Ëngjëll allçie katandisë në dreq

Komunikimi, thonë, është çfarë mposht kohën

Por pak, sapak, aspak s’ndodh ndërsa flas me orën

Nënë, jam i lodhur

          jam i harruar

Mos më lër të ndihem

Mos më lër të zgjuar..

Tek kjo derë

Ne të dy jemi

Fshehur nën lëkurë

Sy përgjues

Mbi jetën e gjithçkaje

Dy shkrues

Ndëshkues

të çdo devijimi

Prej historive që udhëtojnë mbi një kuptim

Krejt njerëzor

Me një pikë të dobët

Ende të pafshirë

Pas rradhëve, e rradhëve

E rradhëve me trillime.

Ne të dy jemi

Fshehur nën lëkurë

Dy roje

Me ushtat kryqëzuar

Sy më sy

Tek ky prag

dere

Të gurtë.

Hero Inn

U shpalosën gjethet

Prej gishtave elegante të magjistarit

Kodrave varret u mbuluan nga pemët

Poshtë në qytet u ndje prania e ajrit

Një nga një u çelën dritaret

Dyert e kishave u hapën rrugë

kandidatëve më të mirë për tu penduar

                                  ende pa gabuar.

Biçiklistat fërkuan duart nën ujë

            për të fshehur grason

Shitësit e frutave pushuan së ankuari

Berberët ndërruan stacionet e radiove

Sikur e djeshmja të mos kishte qënë kurrë

Sikur e sotmja të ishte vetëm një pikturë

Perfekte. Me lëndina të blerta e shtëpi të bardha

E një lumë të përjetshëm nën urën me gurë.

Magjistari zgjidhi gishtat për magjepsjen e rradhës

E gjethet ranë nën lotët dhe duartrokitjet tona.

Perde e zhubrosur

I harbuar është qielli e nuk e di shkakun

Diku, dikush e shtyn në zemërim, dikur

Sot pra qënka dita kur do të përballen

Njeriu dhe qielli, njeriu dhe qielli.

Do të ketë mbijetuar, me siguri do të ketë

Do të ketë edhe shumë plagë, mbi e nën retë

Edhe kangë të përvueme, edhe kangë mortore

Njeriu dhe qielli, e midis një poet.

E shkurtë në vjeshtë

Si krymi mas shiut

Edhe pse i damë dysh

E vazhdon jetën

Tu na u fsheh sysh

Kjo dashni vjeshtore

Marrni amshore

Jeton ndër na

E na, luhena prej saj

E na, ruhena prej saj

Si prej nji fatkeqsie, si prej nji mallkimi

Që pakkush si na e ka t’shkruem sysh

Me vazhdue jetët tu u fsheh si krymi

                                    Të damë dysh.

      Ata ishin tre vete. Bardhesia e rrobave te tyre vezullonte percudshem nen ate qiell te shtremberuar nga rete e hirta plot shi. Ne mes te tyre ishte nje qenie, e cila (ndersa afrohesha, e pashe me kujdes) m`u duk si njeri. Te tre bardhetaret ishin perkulur mbi te, nderkohe qe ai qendronte ndenjur, si mbi nje karrige te padukshme. Toka kerciti mbyturazi nen hapat e mi te fundit, si renkimi i pashprese i atij qe kerkon ndihme nen germadha. Tamam ne ate cast, njeriu  ne mes leshoi nje britme ngjethese. Tre bardhetaret e mbajten fort. Vetem atehere vura re se trupi i qenies-njeri ishte i mbuluar nga nje shtrese e cuditshme, si koral i lashte ngjyre mavi` te erret. Zgjata koken te shihja me mire. Nga vendi ku ishte shkulur ajo cope si koral, me nje ngjyrim qe vazhdimisht shuhej brenda vetes, dukej lekura e njeriut te cuditshem.

      Ai qe mbante ne dore copen e porsashkulur drejtoi trupin (c`trup te gjate qe kishte!) dhe me veshtroi ftohte ne bebe te syrit. “C`ka bere ky njeri,” e pyeta qetesisht. Ftohtesia qe me pare i akullonte vetem veshtrimin, tani m`u duk se iu perhap ne te gjithe muskujt e tendosur te fytyres, duke bere qe ajo fytyre te percillte saktesisht e po aq percudshem, pershtypjen e nje ngrirjeje polare. Tamam ne castin kur i humba shpresat per ndonje fjale njerezore nga ai akull i fytyrosur, buzet e tij levizen ngadale. “As-gje,” tha ai duke i ndare rrokjet, dhe perkuli trupin si te tjeret mbi njeriun e mbuluar nga koraca e tejhabitshme.  Te tre rifilluan me nje zell kirurgjikal te shkulin copat e saj. Per cudi, ato shkuleshin aq lehte dhe natyrshem saqe, po te mos shihja mundimin e bardhetareve per te ngerthyer njeriun pas cdo shkuljeje, nuk do t`i besoja ato britma ngjethese te ketij te fundit.

      “Por c`jane keto qe shkulni,” i pyeta kur britmat e njeriut u shuan njera pas tjetres. Ai me i gjati me pa nje grime dhe uli koken serish. “Parafjale,” tha pastaj. “Si,” pyeta, ndersa ndjeva se dicka u fik brenda meje. “Parafjale,” perseriti si me egersi nje tjeter bardhetar. Une u mpiva krejt. Kur, papritur, vura re se ne floket dhe mjekrrat e tre bardhetareve kishte filluar te mbinte po ajo shtrese si koral i vjeter, ngjyre mavi` e erret. “Zoterinj,” thashe me ze te mekur. Ata nuk i ngriten kokat. “Zoterinj, edhe juve po ju dalin parafjale,” thashe me po ate mekje ne ze. “Cfare?” “Si?” “Si?” Trupat e tyre u zgjaten kercenueshem drejt meje. Filluan te me dilnin (hm, parafjale?) djerse te ftohta. Papritur, ne fytyrat e tyre te ngrysura, ku shtresa tani u ishte bere si krife luani, pashe nje nenqeshje ironike. Ajo shume shpejt u shnderrua ne nje te qeshur me ze te larte dhe, sa me frikshem me kumbonte ne veshe e qeshura, aq me shume u rritej shtresa e erret si koral, midis te ciles, krejt lakuriqe, e zbehte si pergamene shekullore qe s`ndjell vecse harrim, u faneps nje cast dhe u zhduk serish, figura e kobshme e njeriut te vdekur.