- Shtepia e kujt eshte kjo, - pyeti Ela, duke iu puthitur trupit te Ardit nga pas me koketeri. Ai po mundohej te gjente celesin e duhur mes erresires se shkallines se pallatit.

- E Gencit, - tha ai, si duke u menduar me vete, - prinderit i ka ne Danimarke - .

E hapi me ne fund deren, ne te njejten kohe qe me berrylin e majte ngertheu shishen e veres qe po i rreshkiste nga brenda xhaketes xhins. Apartamenti mbante nje ere te ndenjur por te ngrohte braktisjeje, sikur nga casti ne cast banuesit do ktheheshin aty dhe do hapnin dritaret. Ardi mbylli krejt nje perde gjysem te hapur, tamam ne momentin qe perceptoi nje ndjenje te bezdisur dejavu-je. Ndezi te gjitha dritat qe mundi te gjente. Kishte deshire te shihte qarte.

- Qenka i madh, - tha Ela. Ajo u beri nje inspektim te shpejte dhomave te apartamentit dhe u kthye per t`iu ngjitur atij pas trupit, prape, kete here edhe duke e puthur neper qafe. Ardi nuk reagoi. Vazhdoi te merrej me shishen e veres dhe me gotat qe kishte gjetur ne bufe. Kacurrelat e verdha te Eles e ndiqnin gjithandej.

- Ve ca muzike, - tha Ardi.

- Per ca je ne qejf?

- Ka xhaz?

- Ku di une…

- C`te duash, atehere.

Kundrejt qetesise se apartamentit, muzika e “Lady in Red” u perhap me rrathe te plleshem nen shplarjen e ngecgrykshme te dritave. “Te pakten kjo vera te jete e mire, shume e mire,” mendoi Ardi, duke e derdhur pak si me mllef lengun e kuq, gellq-gellq, nga gryka e shishes ne gropthat qelqane te gotave. Ela u afrua, shend e vere, dhe mori njeren gote duke e ngritur drejt buzeve te saj, ne te njejten kohe qe perendoi syte po me ate koketerine e fillimit, por tani me seriozisht, derisa syte e saj u bene krejt serioze kur tehu hollak i gotes preku lehte buzen e saj te poshtme.

- Per cfare do pime, - pyeti, me tehun e gotes ne buze, duke u munduar te nenqeshe me shume me kacurrelat e saj sesa me buzet.

- Per Danimarken, - tha ai, gjysem me shaka.

- He, mos u tall!

- Po ja, per ty, poeteshen, Kleopatren e poezise shqipe…

- Tallu, ti, tallu, po une e botova librin e dyte me poezi.

- Ehe, s`me kishe takuar mua, prandaj, - tha Ardi dhe e mbertheu Elen pas belit per t`a ngjeshur pas vetes. Mishtore, e nxehte, e ashper dhe e rende, gjuha e saj kerkonte te tijen permjet kater buzesh qe putheshin, kafshoheshin e thitheshin sipas kadencave te nje ritmi te paskrupullt ne improvizimin e tij.

- E mire kjo vera, - tha Ardi, pa bindje.

- Sidomos e shijuar nga buzet e tua, - shtoi ai me perkujdesje, duke e ulur zerin ne oktaven e duhur te intimitetit.

- Prit sa ta provosh sa e mire behet nga pjese te tjera te trupit tim, - tha Ela, dhe sikur kjo gje te ishte e mundur, i perendoi akoma me tej syte e saj te bajamte. Ajo filloi te zberthente kopsat e bluzes se vet me njefare ngadalesie joshese qe ndillte shkulje e grisje. Ardi e beri. Ja corri anet e bluzes dhe kopsat fluturuan e rane me ca trokellima te thata pupthore mbi tavoline, karrige dhe dysheme, e madje njera pellciti si minibombe ne syprinen kuqerremto-veshtullore te cipes se veres perposh grykes se ngushte te gotes. Ela harkoi shpinen dhe drita lau plotesisht gjinjte e saj majucake. Te forte, thithat e gjinjve nxinin mu si ngjyrimi i veres. Ardi evitoi tundimin per t`i kafshuar dhe e ngertheu Elen pas kofsheve duke e ngritur peshe ne ajer. Gjithe duke u puthur, u drejtua nga dhoma e gjumit, ne te cilen shtrati kelthiste, stoikisht por padurueshem, ngucjen e tij horizontale. E plandosi mbi te dhe po e shihte me ngulm ne sy, sikur te perpiqej te shihte ne ngjallmin e shpirtit te saj, thelle, thelle, mes anesh abrazive, poroze e te lageshta, ne te cilat mendimi nuk ngerthehej e nuk kapej dot me fjale, kunderpergjigjen e ferkimit te atij casti, dhe aty e gjeti, po aq te nxehte, te lagesht e fluid, per nje cast, zmerilor, si therja e kenaqesise se grahjes se shtytjes fallusore. “Pusht,” tha me vete Ardi, “tradhetar.”

*vijon