Dua te digjem
permbi llokocitjen e ndenjur
te ujrave te cmendur nen driten
e Henes.
~
Ku ta mbys nje te qeshur?
~
Pluhur tullash lekuren
ma rrenqeth,
e nga goja balte e mpiksur
me rrjedh
mbi nje “oh” te gjate
qe ngushellim s`kerkon.
~
Ecris moi!
Llangosur britmash plaka,
heshtja therrmohet nga presa
tingujsh
violinceli te enderrt.
~
Braktisa gjithcka.
~
Therrmijat e heshtjes u bene kalldrem
i dikurshem,
ku, te perthyera, ca plaka
qajne
mbi cdo gur-therrmije,
qajne
mbi violincelin e ngrire,
qajne
me tinguj huajtur prej tij.
~
Me pala ngushelluese,
Hena ngjyre perdeje
mbi teater derdhet.
Ne pllajen e dimrit
me thjeshte te rreshkasesh perjetesisht,
kockembledhur, kockembetur,
pertej deres se vetme te kujteses,
menteshe-ndryshkur, menteshe-fjetur,
ku vec nje pallto malli ka
ne varesen si cengel
te pendeses,
te pendeses.
~
Trokit, trokit.
~
Me thjeshte nganjehere te mbledhesh
ne breg
guacka sysh femijerish
te braktisura,
si muzera
strukur reres ne sqetull – fundoset
perbri deti ne harrese.
~
Batice, zbatice.
~
Por me thjeshte castit t`i dorezohesh,
krahehapur, n`ajer pezull
si mes kllapave eshte nje fjale,
a si hena e perndezur – pas teje
varg
do mblidhen heshtur
njerezit si kllapa,
te gjalle, te vdekur,
ne shpine dyert e kujteses,
shtylle kurrizore
cengel` i pendeses,
palltot e mallit per deshmi
per syte bosh,
pa femijeri.
~
Ik. Eja.
.