Hena brenda gjoksit

      Ne qofte se te rastis ndonjehere (fatmiresisht apo fatkeqesisht, qellon qe s`e kupton edhe kurre), te kesh kohen, meshiren ose mizorine te veshtrosh dicka teper imtesisht, dicka cfaredo rreth teje, nje neon ndane rruges se shkrete, veshjen e nje vajze te deshirueshme ose jo, menyren sesi shikohen mes tyre njerezit ne vanitet, deshperim ose madheshti; menyren e percipte sesi shkelqen metali i lyer i kioskes ku te qellon te ulesh ndonjehere per te pire nje kafe apo birre dhe lexuar gazeten; te veshtrosh vete kafene apo birren ne heshtjen e tyre te lengezuar - ne te gjitha keto, ose gjera te tjera me me shume shkelqim, pasterti e harmoni, papritur, pezmatueshem apo fare bosh, ti zbulon ose degjon nje klithme qe te gjitha keto gjera e abortojne, sipas menyres se tyre, tepershurdher.

      Dicka behet fir, humbet, rrjedh fatalisht nga forma, qendrimi apo luhatja e gezueshme, e pikelluar ose indiferente qe mund te kene gjerat nen veshtrimin (shpirtin) tend te ngurtesuar.

      ”Build me a woman,” psheretin vdekshem me ne fund humbesi, majmur me fitoret e tij.

…dhe fjalet e humbesit shnderrohen ne gure te papritur qe te penguan ecjen kur s`e kishe mendjen.

Mund te koloviteshe pafundesisht nen ate te qeshur gerryese

pa mundur dot te beje gje.

~

Duart e saj ishin te ashpra, te nxehta.

Te paperballueshme, sepse epshore.

~

Nderkaq, i qete,

si shikimi i nje hipopotami te therur tashme,

shiu qullte kendet e majisura te kohes, dhe ty,

mund te te dukej me se e natyrshme qe ndodheshe ne duart e parakohshme

te vdekjes.

~

Megjithate, largesisht e dhimbshme,

pafundesisht e dikurshme,

mund te te rrezellinte, ndoshta ne mendje,

kufoma shndritese e nje casti jete.

Dhe kembet e tua do fillonin te mendonin

e ti do thoje me vete

c`ta beje gjithe ate trup.