Hena brenda gjoksit

Naten vone

losttext — Wed, 30 Jul 2008 06:00:38 +0000

- Hë, ç`ke që m`shef ashtu?
Ai s`tha gjë, vecse vështronte, po ashtu si një çast më parë, përhumbshëm, një pikë të pacaktuar pranë syve të tjetrit. Tjetri lëvizi me padurim, për t`u përmbledhur prapë në të njëjtën pozë të tensionuar, të cilës vetëm një dridhje e lehtë e gishtave që ngërthenin pistoletën ja tradhëtonte sigurinë. Ngadalë, me sigurinë fatale të një eklipsi, tyta e ftohtë e armës iu afrua ballit të tij. Armëmbajtësi tani po i dukej më i vendosur sepse gishtat nuk i dridheshin më, dhe ai mendoi se kishte jetuar gjatë, më gjatë se ç`duhej. Më e keqja ishte se nuk kishte bërë ndonjë gjë që të linte gjurmë. Nuk e dinte përse e kishin kapur, akoma. Nuk i bëhej vonë; të bëhej ç`te bëhej. “Të paktën të isha tamam esëll,” mendoi. Kishte nje kërshëri gati perverse të dinte dhe kuptonte se ç`po ndodhte, ç`do ndodhte me të. Mbështeti ballin pas tytës. Psherëtiu. Tjetri u zbyth ca, u ngërdhesh me vete dhe pastaj ktheu kokën nga shokët e tij, shpërndarë aty afër, si tumorë më të errët se, dhe përngjitur me, hijet e pemëve të parkut.
- Hej, cuna, ky nuk e dashka jetën… Çar t`bojm me kët`?
- Ta vrasim!
- Ta hudhim ke liqeni!
- T`ja presim kokën!
Pa dashje, ai i mendoi këto skenare rrufeshëm. “Hm,” tha me vete, “të jetë kaq e thjeshtë?” Vërtet, ishte. Dikush te vret. Trupi i ndarë prej kokës, apo thjesht i shpuar nga piskamëtherja e një kokërdhoku plumbi, dhe lënë i hallakatur në ndonjë shelgjishtë, si galaktikë e braktisur, me një vrimë të zezë plage si pika në fund te fjalisë, si…Eh, të paktën ashtu i dukej në atë moment. Gjithë duke e fërkuar ngadalë e lehtë ballin pas tytës, ai filloi të buzëqeshë, dhe pastaj, të qeshë me njëfarë ngulçi, i cili atij vetë nuk ju duk larg së qarës, por që në të vërtetë i hutoi krejt zaptuesit e tij. Pistolsi pështyu përtokë. Të tjerët u afruan edhe më. Njëri prej tyre e kapi nga flokët dhe ja ngjeshi kokën prapa, në piedestalin e ftohtë të statujës së rilindasit të madh dhe atij, ashtu sic ishte, i ulur, ju duk gjëja më pa kuptim në botë po të gëlltitej tani. Megjithatë, një komb ju mblodh në grykë. “Kjo qenka frika,” sikur pyeti veten, ndërsa ndjeu shpinën t`i akullohet dhe djersët në pëllëmbë. U gëlltit.
- Thirre Gimin - , tha ai me armë, që tani e kishte ulur armën me gjithë krahun e lëshuar përbri tutave sportive, vija e bardhë e të cilave atij i kujtoi, oh sepse, spitalin. Mes murrëtires dhe fëshfërimës së gjetheve nën këmbë, i zi nga nata dhe me flokë te gjata plot kacurrela si ngërçe te vockla, u afrua ai që duhej të ishte Gimi. I porsaardhuri ja hoqi dorën atij që po e mbante akoma, me një zell te padurueshëm, prej flokesh, dhe pasi u ul dhe vetë përballë tij, i foli me një zë që atij ju duk se hiqej më serioz dhe më i trashë se ç`ishte në të vërtetë.
- Ku e ke shpin`?
Ai ja tha. Tjetri u mendua një hop.
- E njef Turin, - pyeti me të njëjtin ton.
- Po…
- E ka` e njef?
- Nga e motra, - tha ai, cuditërisht me njëfarë kënaqësie të egër.
- Me vërte` e?
Mosbesimi sikur ja holloi zërin tjetrit.
- Domethon` po t`i them un` Turit për ty, ene kto` që m`the, ai ka me t`njof, hë?
- Ëhë. Ik e thirre po deshe, por po e mori vesh e motra…
Mes legjendave dhe rrëfimeve të tjera për bëmat e të fortëve të qytetit, të cilat një pjesë e mirë e popullsisë i përfolte me zell, me frikë, me admirim, me përcmim, urrejtje apo neveri, respekti që i forti i lagjes së tij, Turi, kishte për motrën e vet, ishte yber-legjendar Ai vetë dyshonte se kishte incest në këtë mes, dhe që Turforti i toleronte dashnorët e shumtë të motrës së vet për të mbuluar atë gje, por në fakt, hera-herës, kjo gjë i dukej si një justifikim i mundshëm e njëkohësisht i përcudshëm, që do shërbente ndokur, në aksh gjyq, para aksh jurie, në të akcizë-tën kohë, si alibi, si shpjegim, por më shumë si akuzë, për lëkundshmërinë psiqike të të pandehurit Artur, ish të fortit, përdhunuesit të sa e sa femrave, rrahësin e sakatuesin e shumë meshkujve, vrasësin e ditur të të paktën dy biznesmenëve të rinj të Tiranës, qytetit të gdhirë një vit më parë, si një qënie kripto-zoologjike, mes luspave gjysëm të rëna të totalitarizmit, dhe lëkurës amebase të pluralizmit ideologjik. Ai gromësiu. Gimi u spras dhe u shkreh. Zëri nuk i tingëllonte më si më parë, megjithëse akoma i përvijohej seriozitetit lëkundshëm, si luhatja e akrobatit mbi tel.
- Shif, ne deshëm me t`mor atletet, se i ke t`bukra, po s`kena gjo me ty.
Ai ngeli një çast, sikur të kujtohej ku ishte dhe pse.
- S`ka gjë, - tha – une kujtova vërtet se mos i kisha rënë në qafë ndonjërit. Erdha vetë të ballafaqohem.
- Ai ishte preteksi, lale. Po ti qeke i sinqert`. Herë tjetër mos e ha at` tek.
Gimi sikur po hezitonte për dicka. Fytyra i derdhte skiç një shikim të vëngër, i cili nën ndricim të plotë mund edhe të ngatërrohej me një të metë fizike.
- Ene po na pate rrejt`, kemi me t`gjet` e do t`i q*jm` robt` e shpis, - kërcënoi, gati me ankim, figura e mpiksur nën trungjet e errëta të pemëve.
Atij ju kujtua nëna e sëmurë që e priste te kthehej në shtepi prej kushedi sa orësh, dhe ndjeu papritur ndoht. Ktheu koken nga bulevardi i madh, i cili, bosh dhe i shplarë nën dritën e hënës, i dha ndjesinë therëse se nuk i përkiste më atij, të paktën jo si dikur, jo si dy orë më pare, jo si tani. Ai shkeli mbi pllakat më të afërta te bulevardit pa e lëshuar psherëtimën, e cila kishte aq kohë që kishte rrëmbushur qenien e tij.

Fundjava (titull provizor)*

losttext — Mon, 14 Jul 2008 00:06:00 +0000

- Shtepia e kujt eshte kjo, - pyeti Ela, duke iu puthitur trupit te Ardit nga pas me koketeri. Ai po mundohej te gjente celesin e duhur mes erresires se shkallines se pallatit.

- E Gencit, - tha ai, si duke u menduar me vete, - prinderit i ka ne Danimarke - .

E hapi me ne fund deren, ne te njejten kohe qe me berrylin e majte ngertheu shishen e veres qe po i rreshkiste nga brenda xhaketes xhins. Apartamenti mbante nje ere te ndenjur por te ngrohte braktisjeje, sikur nga casti ne cast banuesit do ktheheshin aty dhe do hapnin dritaret. Ardi mbylli krejt nje perde gjysem te hapur, tamam ne momentin qe perceptoi nje ndjenje te bezdisur dejavu-je. Ndezi te gjitha dritat qe mundi te gjente. Kishte deshire te shihte qarte.

- Qenka i madh, - tha Ela. Ajo u beri nje inspektim te shpejte dhomave te apartamentit dhe u kthye per t`iu ngjitur atij pas trupit, prape, kete here edhe duke e puthur neper qafe. Ardi nuk reagoi. Vazhdoi te merrej me shishen e veres dhe me gotat qe kishte gjetur ne bufe. Kacurrelat e verdha te Eles e ndiqnin gjithandej.

- Ve ca muzike, - tha Ardi.

- Per ca je ne qejf?

- Ka xhaz?

- Ku di une…

- C`te duash, atehere.

Kundrejt qetesise se apartamentit, muzika e “Lady in Red” u perhap me rrathe te plleshem nen shplarjen e ngecgrykshme te dritave. “Te pakten kjo vera te jete e mire, shume e mire,” mendoi Ardi, duke e derdhur pak si me mllef lengun e kuq, gellq-gellq, nga gryka e shishes ne gropthat qelqane te gotave. Ela u afrua, shend e vere, dhe mori njeren gote duke e ngritur drejt buzeve te saj, ne te njejten kohe qe perendoi syte po me ate koketerine e fillimit, por tani me seriozisht, derisa syte e saj u bene krejt serioze kur tehu hollak i gotes preku lehte buzen e saj te poshtme.

- Per cfare do pime, - pyeti, me tehun e gotes ne buze, duke u munduar te nenqeshe me shume me kacurrelat e saj sesa me buzet.

- Per Danimarken, - tha ai, gjysem me shaka.

- He, mos u tall!

- Po ja, per ty, poeteshen, Kleopatren e poezise shqipe…

- Tallu, ti, tallu, po une e botova librin e dyte me poezi.

- Ehe, s`me kishe takuar mua, prandaj, - tha Ardi dhe e mbertheu Elen pas belit per t`a ngjeshur pas vetes. Mishtore, e nxehte, e ashper dhe e rende, gjuha e saj kerkonte te tijen permjet kater buzesh qe putheshin, kafshoheshin e thitheshin sipas kadencave te nje ritmi te paskrupullt ne improvizimin e tij.

- E mire kjo vera, - tha Ardi, pa bindje.

- Sidomos e shijuar nga buzet e tua, - shtoi ai me perkujdesje, duke e ulur zerin ne oktaven e duhur te intimitetit.

- Prit sa ta provosh sa e mire behet nga pjese te tjera te trupit tim, - tha Ela, dhe sikur kjo gje te ishte e mundur, i perendoi akoma me tej syte e saj te bajamte. Ajo filloi te zberthente kopsat e bluzes se vet me njefare ngadalesie joshese qe ndillte shkulje e grisje. Ardi e beri. Ja corri anet e bluzes dhe kopsat fluturuan e rane me ca trokellima te thata pupthore mbi tavoline, karrige dhe dysheme, e madje njera pellciti si minibombe ne syprinen kuqerremto-veshtullore te cipes se veres perposh grykes se ngushte te gotes. Ela harkoi shpinen dhe drita lau plotesisht gjinjte e saj majucake. Te forte, thithat e gjinjve nxinin mu si ngjyrimi i veres. Ardi evitoi tundimin per t`i kafshuar dhe e ngertheu Elen pas kofsheve duke e ngritur peshe ne ajer. Gjithe duke u puthur, u drejtua nga dhoma e gjumit, ne te cilen shtrati kelthiste, stoikisht por padurueshem, ngucjen e tij horizontale. E plandosi mbi te dhe po e shihte me ngulm ne sy, sikur te perpiqej te shihte ne ngjallmin e shpirtit te saj, thelle, thelle, mes anesh abrazive, poroze e te lageshta, ne te cilat mendimi nuk ngerthehej e nuk kapej dot me fjale, kunderpergjigjen e ferkimit te atij casti, dhe aty e gjeti, po aq te nxehte, te lagesht e fluid, per nje cast, zmerilor, si therja e kenaqesise se grahjes se shtytjes fallusore. “Pusht,” tha me vete Ardi, “tradhetar.”

*vijon

Grandmother

losttext — Fri, 11 Jul 2008 02:27:26 +0000

My grandmother was a minuscule old woman, forever covering her hair with a white head-scarf, the tips of which she always tucked in her grey apron over her black, long dress. She was shrinking. Or we were growing fast. Her somewhat round face was like dough-bread, full of oval lines that gave the impression she was constantly smiling. She smelled like bread too. She had a slow way of walking, almost duck-like, keeping her head straight up, her eyes always exploring the ground she was walking on. But usually, she would sit on the divan outside of the house when the weather was warm and watch us kids play in the front yard. She would cross her legs in a yoga-like position with an amazing ease, and rosary in her hands, would start talking to herself or to the many people that were dead by now, including her husband. Only when the game we were playing would call her attention, she would yell out our names for us to stop it. That is if she remembered our names. She’d start yelling the name of her husband, my grandfather, then the names of all her sons, starting from the oldest, then if she got lucky she’d get our names right. We knew this. We’d keep playing our game, which consisted mainly in who could hang longer from the highest persimmon tree branch, our amusement doubled by this sudden entertainment. Beqirooooooo! Ganiooooo! Meroooooo! Feridoooooo! Pllumoooo! Pause… Saimiroooo! Blerimooooo! Finally…! Her voice would be weak with exhaustion by the time she got us to stop, and we would run up to her and cover her with kisses in her dough cheeks. She’d smile for real then and would put her dry, bony hands on top of our sweaty heads, caressing the unruly hair with great patience.