proze ne anglisht and te ndryshme10 Kor 2008 09:06 pm

I’d wake up very early in the morning, when the sky was violet birthing the new day, and I’d walk along the seashore, floating in that peaceful still of nature, pierced now and then by some unseen birds’ songs. The air would be still cool from its embrace with the now retreating night, and the sky would be low and heavy with the coolness of the air, enveloping me and my slow walk just as it was intended to do for thousands of years before my birth. Then I would stop by the old bunkers, old since WWII, half immersed in sand, their grayish-green contours resembling from afar to a motionless, wounded warrior that had fallen on the sand of this bay straight from an ancient legend.

It was there where I kept my fishing gear, tucked in a corner between the concrete walls of the bunkers. The fishing gear was not much altogether, just a line, some hooks and a big glass jar filled with dirt, water and worms that I had dug out from the banks of the nearby river.

I’d stop between the bunkers and then rest my sight upon the vastness of the sea. It was quiet, like the freeze-frame of a perfect flatness, a never-ending mirror where now, I was sure, the sky would look at itself while changing colors and belonging officially to the day. As the sun would rise higher and higher over the bay, animal voices would fill the air with their echoes coming from the forest and the forest itself would become green and serious about it. With its straight pine trees, and filling the bay corner to corner next to the sand, the forest looked like an army of strange beings that had flown over during the night from the other side of the mountain and then had come to a screeching halt right beside the sand, amazed by the sea. All the back trees waited patiently now for their turn to come at the first row and be able to watch.

This was enough for me to get inspired and get the line into the sea. Sometimes I’d just throw the line by hand as far as I could and some mastery was needed for that. I was getting better at it. But in days like this when the sea was flat and oily with sleep, I’d put the line between my teeth and swim with great pleasure as far as the line could go. After dropping the line, I’d turn toward the shore and see far away the shoreline laying there as a white snake, with the bunkers like some big lump at one end of it, as if the snake had just swallowed a small animal. To escape this image, I’d roll on my back and look at the sky instead, floating on the sea water. The sea-water had thinned out as the day settled on it, and filled with an unexplainable joy, I’d start swimming fast toward the shore, ready to catch me some big fish, tasting it already in my mind…

te ndryshme26 Qer 2008 01:22 pm

Përfund

 

Mbasdite shiu shurdhoi qytetin

Fëmijët ranë në koma

            (dhe kjo ndoshta ishte zgjidhja më e mirë)

Pastaj rrufetë.

 

Rashë në burgun e këtij gjumi

                        i torturuar e i friksuar

nga dritat e befta dhe pasiguria

            e pashpjegueshme e vendimeve

të marra nga të tjerët në ndërgjegjien time

 

Por gjithçka e ka një fund

Dhe çdo njeri një fillim

                        të ri

Cdo njeri është i aftë për të harruar

Dhe kjo është një mrekulli

            Më e madhe se shpresa.

 

 

 

Përfund

 

Shumë njerëz dhunohen me një kothere bukë

E floriri shkëlqen mbi gjoksin e saj

E asaj që kryen funksionin e dorëmbajtësit

Për të dënuarit që ende hezitojnë

 

Por të gjithë e dinë

shtëpinë në fund të kësaj rruge

Ku ndahet njeriu nga njerëzia

Në një përzgjedhje farnash e lulesh majëholla

Në një ditë portokalle, plot gjak e pasion.

 

Një kothere bukë e ndan vuajtjen

Prej shkëlqimit të floririt mbi gjoksin e saj.

 

 

 

Në qytetin e çelikut

 

Mirësevjen në qytetin e çelikut

Do re mi fabrika

Sol la situatat

                        e njerëzve

Me gjysëm jete në pranverë

e gjysëm vdekje në dimër

Me autobuza të hutuar

të shtyrë nga kurioziteti ynë

                        për lëvizjen.

 

Bashkarisht, barbarisht

Gratë lajnë ndjenjat

            një herë në javë

E na mbajnë pastër

Pa dëshiruar asgjë të re

 

Mirësevjen në qytetin e çelikut.

Kromi shkëlqen diku tjetër.

Floriri mbahet i mbyllur.

e kauçuku bashkon kontinentet.

 

Autobuzët ngrenë pluhur

            deri në dritare

e nuk shihet fare

sakati që marros

            gratë me hipertension

“Je me fat o shoku jonë”

Vonon por nuk harron.

Prapë se prapë vonon.

Koha në qytetin e çelikut.

 

te ndryshme23 Qer 2008 09:21 am

Nga libri i dhimbjeve dhe i kurave pa shërim

 

Nënë, jam i vrazhdë

Me kokën e ulur, me kokën në grazhdë.

Kam krahë, por s’janë veç gurë mbi shpinë

I vogël, i vonë, i bardhë si thinjë

Në kopshtin e syve ka mbirë bar i keq

Ëngjëll allçie katandisë në dreq

Komunikimi, thonë, është çfarë mposht kohën

Por pak, sapak, aspak s’ndodh ndërsa flas me orën

Nënë, jam i lodhur

          jam i harruar

Mos më lër të ndihem

Mos më lër të zgjuar..

 

 

 

Tek kjo derë

 

Ne të dy jemi

Fshehur nën lëkurë

Sy përgjues

Mbi jetën e gjithçkaje

Dy shkrues

Ndëshkues

të çdo devijimi

Prej historive që udhëtojnë mbi një kuptim

Krejt njerëzor

Me një pikë të dobët

Ende të pafshirë

Pas rradhëve, e rradhëve

E rradhëve me trillime.

Ne të dy jemi

Fshehur nën lëkurë

Dy roje

Me ushtat kryqëzuar

Sy më sy

Tek ky prag

dere

Të gurtë.

 

 

 

 

 

 

 

Hero Inn

 

U shpalosën gjethet

Prej gishtave elegante të magjistarit

Kodrave varret u mbuluan nga pemët

Poshtë në qytet u ndje prania e ajrit

 

Një nga një u çelën dritaret

Dyert e kishave u hapën rrugë

kandidatëve më të mirë për tu penduar

                                  ende pa gabuar.

Biçiklistat fërkuan duart nën ujë

            për të fshehur grason

Shitësit e frutave pushuan së ankuari

Berberët ndërruan stacionet e radiove

Sikur e djeshmja të mos kishte qënë kurrë

Sikur e sotmja të ishte vetëm një pikturë

Perfekte. Me lëndina të blerta e shtëpi të bardha

E një lumë të përjetshëm nën urën me gurë.

 

Magjistari zgjidhi gishtat për magjepsjen e rradhës

E gjethet ranë nën lotët dhe duartrokitjet tona.

 

 

 

 

 

Perde e zhubrosur

 

I harbuar është qielli e nuk e di shkakun

Diku, dikush e shtyn në zemërim, dikur

Sot pra qënka dita kur do të përballen

Njeriu dhe qielli, njeriu dhe qielli.

 

Do të ketë mbijetuar, me siguri do të ketë

Do të ketë edhe shumë plagë, mbi e nën retë

Edhe kangë të përvueme, edhe kangë mortore

Njeriu dhe qielli, e midis një poet.

 

 

 

 

 

 

 

E shkurtë në vjeshtë

 

Si krymi mas shiut

Edhe pse i damë dysh

E vazhdon jetën

Tu na u fsheh sysh

Kjo dashni vjeshtore

Marrni amshore

Jeton ndër na

E na, luhena prej saj

 

E na, ruhena prej saj

Si prej nji fatkeqsie, si prej nji mallkimi

Që pakkush si na e ka t’shkruem sysh

Me vazhdue jetët tu u fsheh si krymi

                                    Të damë dysh.

 

« Previous PageNext Page »